<< Dag 18
Dag 19 Woensdag 11 mei 2005 - Kizkalesi, vrije dag
Dag 20 >>
Vandaag een vrije dag en
die dag hebben wij verdiend. Bijna elke dag op stap en ’s avonds een andere
slaapplaats gaat toch niet echt in de koude kleren zitten. De ochtend
besteden wij toch echter weer “nuttig”. Onze reisleider Jan wil met de
buschauffeur wat historische plekken gaan bezoeken en wie mee wil kan mee.
We zijn nu aan de Middellandse Zee kust en in de binnenlanden ervan schijnen
nogal wat oude Romeinse ruines te liggen. En zo laten wij de zee achter ons
en komen we al klimmend over soms wel erg smalle weggetjes hogerop. Er is
hier zo te zien veel landbouwgrond ontgonnen. Overal liggen waterleidingen
in de berm. Eerst bezoeken wij Işikkale een laat Romeins of vroeg
Byzantijnse nederzetting. De overblijfselen laten veel te veronderstellen
over, maar zo in dat ruige landschap al lopend tussen het hoge gras en
brandnetels is het toch wel erg apart. Hier geen invloeden van toeristen,
alhoewel mij dat in het oosten van Turkije erg is meegevallen. Even verderop
bezoeken we de overblijfselen van Uzuncaburç. (door keizer Vespanianus
Diocaesarea genoemd) Oorspronkelijk was dit een cultusgebied gewijd aan Zeus
(Grieks) en is door de Romeinen van de Griekse stad Olba afgenomen in het
jaar 72. De Zeustempel dateert van voor die tijd en de colonnadestraat en de
stadspoort
dateert van na die tijd. Het is interessant om te zien hoe zoiets
eruit ziet zonder dat het gerestaureerd is. Ook de rust die ervan uit gaat
spreekt mij aan. Zoals altijd vind ik de tijd te kort om hier alles echt
goed te bekijken. Ik verbaas mij steeds weer van de schoonheid van de
omgeving. Het is voorjaar, dus is er een pracht aan bloemen te zien. Er is
hier geen gelegenheid om iets te drinken, maar de suppoost van deze site
weet hier wel raad mee en dus krijgen wij koffie en thee van zijn vrouw
thuis. Hierna komen wij op de terugweg nog een Byzantijnse kerk (Cambazli 5e
eeuw na Chritus) tegen die we bekijken. Al met al een rustige ochtend,
ontspannen met oog voor cultuur in een oorspronkelijk
landschap. Dus toch
weer genieten. Het is vandaag de warmste dag tot nu toe. Je merkt dat je
westelijker en zuidelijker in Turkije bent aangekomen. Hans en ik gebruiken
de lunch op hetzelfde eetadres als gisteravond. We zijn te lui om wat
anders te zoeken en wat zou je ook: het was gisteren uitstekend en het ligt
dicht bij het hotel en strand. De middag wordt door mij besteed aan het
strand. Het hotel is een eigen gedeelte en de stoelen zijn gratis (dat is
echt iets waar Nederlanders op letten). Ik heb de laatste dagen tegen Erdinç
aan zitten zeuren dat hij ook maar moest gaan zwemmen en zowaar hij gaat
mee. Weliswaar doet hij dat op z’n Turks. Een veel te grote broek aan en na
het zwemmen gewoon met het natte lijf door het zand rollen. Nederlanders
begrijpen dat niet. Groepsleden vinden het maar wat raar dat Erdinç
zo in
het zand ligt. Maar ja ‘s lands wijs is ‘s lands eer. Aan het eind van de
middag (als ik bang bent te verbranden) bezoek ik nog het fort in Kizkalesi.
Dit fort wordt ook wel “Kasteel van het Land” genoemd. Het werd in de 12e
eeuw gebouwd met sloopmateriaal. Het werd door Venetiaanse en Genuese
handelaren gebruikt als commercieel handelscentrum. Binnen de kasteelruimte
zijn enkele kerken met fresco’s. In de oudheid bestond hier een zeedijk die
in verbinding stond met het fort. Het wordt saai, maar het avondeten was
weer in hetzelfde eetadres aldoor hiervoor.
|