Zo met de feestweek achter me, nog even nagedacht over onze wandeling van 80km.
Ik vond het een heel eind!!
Zeker het strand-stuk (sorry voor schelden, maar het was ook echt effe ...) en die hete duinen vond ik het zwaar.
Eten, drinken en verdere verzorging vond ik top.
Ik was blij dat ik mijn schoenen uit kon doen.
Eerlijk gezegd, is het me nog wel meegevallen, twee dagen een beetje zware benen, geen schoenen aan, behoorlijk moe. Voor de rest geen ernstige klachten!!
Maar volgend jaar weer, daar moet ik nog eens even over nadenken.
Eerst maar eens even een beetje bijslapen van de afgelopen week.

Bedankt mannen!!!
 

Bianca Ziere

Wim Uijtenhaak

Christel Walraven

In zijn korte periode als president van de Verenigde staten, was John F. Kennedy niet bang voor pittige uitspraken, zoals "ich bin ein Berliner" en de profetie dat er binnen 10 jaar een man op de maan zou worden gezet. Zo zei hij in 1963 ook dat de meeste welvaartsmensen niet meer in staat waren om 50 mijl, oftewel 80 km, ongetraind binnen 20 uur te lopen. Om te laten zien dat hij dat nog wel kon, liep zijn broer Robert Kennedy samen met een groep vrienden die 80 km. Vele Amerikanen volgden dit voorbeeld. Het werd een rage die oversloeg naar Engeland. Nadat de Nederlandse TV daarvan beelden liet zien wilden ook in ons land een aantal mensen 
een poging doen. ……..

Op zaterdag 3 september 2005 vertrokken 36 mannen en vrouwen om 22.00 uur ‘s avonds uit de feesttent van Vijfhuizen. De start van de eerste Kennedymars van Vijfhuizen was een feit. Onder luide toejuichingen en het draaien van het lied van de Kennedymars werden we uitgezwaaid. Om in aanmerking te komen voor de eeuwige roem was het de bedoeling om zondag 4 september uiterlijk 18.00 uur in de namiddag weer in Vijfhuizen aan te komen. De eerste ruim 12 kilometer ging in een grote ronde om het dorp. Een mooi rondje om vast te wennen aan de omstandigheden. Opvallend waren de grote afstanden die al vrij snel ontstonden tussen de lopers. De eerste ‘rust’ was weer bij de tent. Koffie, thee, frisdrank, belegde boterhammen, krentenbollen in overvloed. Ik had nu al bijna spijt van mijn rugtas met ongeveer dezelfde inhoud. Na weer uitgezwaaid te zijn, leek het nu echt te beginnen. Wij liepen in een groepje van vier. De volgende 10 kilometers gingen langs de Ringvaart richting Zoete Inval. Eindelijk konden de blazen in de natuur geleegd. De parkeerplaats van restaurant “De Stal” was ons doel voor de volgende ‘rust’. De eerste blaar (slecht tapen?) was in aantocht. De snelheid was goed. Na 10 minuten weer door, richting Spaarndam en bij het “landje van Gruijters” de echte nacht in. Ideale loopomstandigheden: goeie temperatuur en weinig wind. Pontje Buitenhuizen was verder dan we hadden verwacht. De Genieweg bleek langer dan in de beschrijving stond. Richtingsgevoel bracht ons bij de pont. Wilden we eerst ‘rennen’ om deze te halen, het ‘broodje bal’ van Jos bracht ons tot stilstand. Wel waren we daarna zo slecht de kapitein van de pont te manen tot vertrek toen de volgende groep zich aandiende. Op weg naar de 40 kilometer, de helft. Richting Assendelft-Zuid en Assendelverdijk. Shit, hebben we dat bordje gemist, staat er opeens een andere naam van een dijk, blijkt die dijk heel lang. Kortom, zitten we wel goed? Dus Cor bellen. We zitten goed en lopen nog steeds in een goed tempo naar Meubelboulevard  Beverwijk. Nicole, onze zwartloopster, is gestopt. Petje af! 
De benen worden al stijver, de voeten gevoeliger, een enkele nek draait niet meer. Op naar het gemaal in Velsen-Noord, net voorbij Corus, waar ook de ‘tweede tassen’ terug te vinden zijn. In de kantine, we hoeven toch niet met de trap, gelukkig, er is een lift en weer voldoende eten en drinken. Schitterend uitzicht over het Noordzeekanaal. Wel met de trap naar beneden, logica bestaat al minder. Het is weer licht. De sluizen over, de IJmuidense haven door, wat kan vis stinken, op naar de Badweg. De volgende stop. Hier laat Nico van Opzeeland zijn gezicht zien. We denken allemaal aan het strand dat in aantocht is. Weglopen na de ‘rust’ gaat allang niet soepel meer. Voor de ‘rust’ stretchen, achteruit weglopen, alles wordt uit de kast gehaald. Bij ‘Beach Inn’ gaat we het strand op, zoekend naar het beste zand, naar Parnassia. Valt niet tegen. We bellen Ellen. Onze persoonlijke masseuse. Bij Parnassia in de luie stoel, broek op de knieën, benen vrij. Heerlijk. 56,4 kilometer gelopen. Het is rond kwart voor 10, de zon schijnt inmiddels al behoorlijk, het strand loopt vol. Wij lopen met z’n vieren richting Zeeweg, langs de stoet auto’s met zonaanbidders. 9 lange, zware, warme, pijnlijke kilometers volgen. De stiltes worden langer. Telefoon van het thuisfront doorbreekt deze. Het Duinpieperpad klinkt wel vriendelijk, maar loopt niet zo. Veel drinken, veel drinken. Bij ‘de Duinrand’ duikt Ellen weer op, en ook Fransesca met kinders. Emoties. We hijsen ons weer overeind en ik zet het rijtje zeven, vijf, twee in mijn hoofd. Het aantal kilometers na een ‘rust’. We halen het allevier spreken we af. De dips worden langduriger en heftiger. Een natte handdoek geeft even verkoeling. Groenendaal ligt heerlijk in de schaduw. Ok, we stoppen hier vijftien minuten. Ellen zegt dat we er het fitst uitzien van iedereen, wat een kanjer. Zou ze dat menen?  We gaan nu echt richting Vijfhuizen. Ach nee, moeten we de ‘Big Spotters Hill’ nou ook nog beklimmen. Wat een misdadige actie. Al hadden we ‘m drie keer moeten beklimmen, we hadden het gedaan! Puur op karakter. Voor de zekerheid een fotootje bovenop genomen. Als bewijs. We zijn d’r bijna, maar nog niet helemaal. Het is bijna vier uur in de middag. Stellinghof in, richting brug naar de Zijdewinde. Daar staan familie en vrienden te wachten met bloemen, ballonnen, tekeningen, borden. Kippenvel. Ik houd het niet droog. Bij de tent de laatste stempel gehaald en de mooie medaille. Op, kapot, stuk. Een bier was er een te veel.
Organisatie, bedankt! Iedereen heeft gewonnen. Jacco, Henri en Patrick, wat een fantastische ervaring!

Vijfhuizen, 10 september 2005
Peter Paul de Jong

Op uitnodiging van de LAT leden Wil en Arie Hendriks heb ik deelgenomen aan de 1 ste Kennedymars van Vijfhuizen, de woonplaats van deze wandelvrienden.
Door de vele Kennedymarsen in alle delen van ons land, is de oorsprong hiervan inmiddels wel bekend. Niet bekend is dat een groepje Vijfhuizendse al een tijd geleden een rondje om het IJsselmeer gingen fietsen, wat uitgroeide tot een jaarlijks evenement. In 2005 zijn er een aantal enthousiastelingen die een vergelijkbaar huzarenstukje uit wilden halen namelijk een wandeltocht van 80 Km. Zo is de geboortenis van de 1 ste Kennedymars van Vijfhuizen tot leven gekomen.
Een perfecte organisatie met kleine schoonheidsfoutjes die als kinderziektes kunnen worden aangemerkt, heeft er voor gezorgd dat deze tocht in de randstad bij voortzetting zeker levensvatbaarheid zal hebben. Na mijn telefonische aanmelding kreeg ik een keurige nieuwsbrief toegestuurd, waarin alle benodigde wandelgegevens stonden vermeld.

Zaterdag 3 september 2005
's-Middags om 16.00 uur bij mijn wandelvrienden in Vijthuizen gearriveerd, waar ik op een gastvrije wijze wordt onthaald.
Na een voortreffelijke Spaghetti maaltijd lopen we om 20.45 uur naar de feesttent waar de start zal plaats vinden.
Na onze startkaart en route-beschrijving in ontvangst te hebben genomen, zetten we onze wandeltas in de hiervoor klaarstaande aanhangwagen. Om 21.45 uur worden de 34 deelnemers verzocht om vooraan in de feesttent plaats te nemen. Nadat de burgemeester de deelnemers heeft begroet en welkom geheten, worden de namen van de lopers genoemd, waarna onder veel belangstelling en geklap wij gaan beginnen aan de 1 ste Kennedymars van Vijfhuizen.
Het weer is uitstekend en van meet af aan lopen we vooraan wat mede komt door de bekendheid van de omgeving door Wil en Arie. Een goede loper uit Den Haag die zijn 20 ste Kennedymars wil volbrengen sluit zich bij ons aan, waardoor wij de gehele tocht met z'n vieren zouden lopen.
Na 12.8 Km in de directe omgeving van Vijfhuizen zoals de bekende Polderbaan tot aan de Oude Schipholweg, te hebben gelopen, komen we voor twaalven weer bij de feesttent waar we na een korte onderbreking de donkere nacht in gaan.

Zondag 4 september 2005
Opgewekt en al pratende volgen we de Fortenroute en houden een goed tempo aan. Onze lichtgevende vesten zijn goed zichtbaar en de meegenomen zaklantaarns bewijzen goede diensten. Na de ringvaart te zijn gepasseerd, lopen we enige malen viaducten onderdoor en volgen de richting Spaarndam waar bij restaurant "De Stal" een rustpost is geïnstalleerd. Een pluim voor de meer dan goede en liefdevolle verzorging is hier zeker op zijn plaats. We hebben er dan ruim 22 Km op zitten. Nog fris en monter vervolgen we onze weg in de nachtelijke uurtjes. Spaarndam ligt in diepe rust als we richting woonboten, recreatieboerderij en bezoekerscentrum lopen.
Door de vele wandelingen die een ieder van ons maken, hebben we veel te vertellen over hetgeen we hebben meegemaakt. Met af en toe een dijenkletser er tussen door verstrijkt de tijd in de nachtelijke uren snel. Van Arie leer ik veel over computers wat een hobby van hem is, en met Wil praat ik over wederzijdse familie en wandelvrinden. Zowel zij als ik doen door buitenlandse reizen niet mee aan de topper Berg en Dal van onze wandelvereniging de LAT uit Amsterdam wat ons oprecht spijt. Wij komen tot de conclusie een luxe wandelprobleem te hebben, aangezien er voortdurend keuzes moeten worden gemaakt.
Langs de parkeerplaats van de golfbaan lopen we richting jachthaven en als we de brug richting pontveer Buitenhuizen gaan, hebben we er ruim 30 Km op zitten en staan we weer voor een zeer goed verzorgde wagenpost met koud en warm drinken, broodjes met warme gehaktballen etc. Fantastisch zo midden in de nacht. Als we goed doorvoed de pont willen pakken, vaart deze net voor onze neus weg. Geen nood want binnen no-time is de vriendelijke kapitein in het speciale geval van de Kennedymars van Vijfhuizen, bereid direct zonder de gebruikelijke nachtelijke vaartijden in acht te nemen, terug te varen. Door dit kleine oponthoud is de kopgroep van medelopers weer bij elkaar.
Via Assendelft-Zuid moeten we op de Assendelverdijk volgens de beschrijving L.A. de Vonderweg in maar de pijl geeft aan rechtdoor. Goede raad is duur. Na overleg besluiten we de beschrijving, die Arie steeds goed bijhoud, te volgen. Via mijn mobile telefoon vraag ik de organisatie om raad, maar deze is twijfelachtig. Na enige tijd gelopen te hebben, blijkt dat we goed zitten en kunnen dus weer gerust doorgaan met ademhalen. De attente organisatie belt mij terug waardoor ik het goede nieuws kan meedelen. Na de Wijkermeer en Parallelweg arriveren we bij meubelzaak Inden waar we door een wagenpost worden opgewacht.
Inmiddels is het licht geworden dus kunnen we de lantaarns en vesten opbergen. Op deze plaats hebben we de helft er op zitten. Onze conditie laat nog niets te wensen over en onze Wil één van de weinige vrouwelijke deelneemsters, staat alweer in de startblokken om richting IJmuiden te gaan. De volgende rust is binnen op de Noordersluisweg in "Het Gemaal" slechts 5 Km verder. Al snel passeren we de ENCI Cementfabriek en Corus als we evenals bij de vorige posten als eersten bij de Z.g. grote rust arriveren. Kennelijk had men nog niet op ons gerekend aangezien de spullen nog uitgepakt moesten worden wat echter in een wip voor elkaar bleek te zijn. De hete soep smaakte ons heerlijk en een tweede kop koffie ging er goed in. Na de hoognodige toilettering en verfrissing verlaten we na 45 Km de rust en gaan op weg naar de volgende op de Badweg. We lopen over de sluizen waarvan bijna allen op rood staan maar wij gokken goed en komen met enige omlopen zonder wachttijd aan de overkant. Als we de visafslag gepasseerd zijn, komen we al spoedig bij de welgetelde 8e wagenrust. Wat heeft de organisatie voor zo weinig deelnemers een enorm werk verricht. Nogmaals ons wandelpetje af. Door hoge nood ga ik aan de rand van de Badweg zitten, waardoor ik behoorlijk verlicht als laatste van ons vieren bij deze post arriveer. Na weer enkele foto's te hebben genomen en onze dorst gelest te hebben, zoeken we het strand op richting Zandvoort.

We komen de eerste mensen tegen, die hun honden uitlaten, wat op twee van hen op een enorm gevecht uitdraait. Wij maken ons er meer druk om als de resp. eigenaars, wat we niet begrijpen. Bij paal 60/500 gaan we bij Parnassia het strand af waar op het parkeerterrein een wagenrust staat opgesteld. De pachter mijnheer Parnassia schijnt behoorlijk amok te hebben gemaakt tegen deze rustpost, wat voor ons onschuldige wandelaars een onbegrijpelijke kleinzielige houding is. Na de afwisselende kilometers over het strand wat prima te doen was, vervolgen we onze weg door het prachtige Nationaal Park Zuid Kennemerland. Daar we allen nog zeer fit zijn, genieten we met volle teugen van dit mooie stukje natuur. Het weer is prachtig en ik begrijp eigenlijk niet goed, dat zo weinig mensen op deze mooie zondagmorgen hiervan genieten. Ik moet denken aan mijn grote Zwitserse sportvriend Max Cristen waarmee ik regelmatig mountainbike in de Pyreneeën, die beweert dat de welvaartstijd er voor gezorgd heeft dat de meeste mensen liever geld uitgeven om met hun gezin naar pretparken te gaan dan gratis en voor niets de natuur in te trekken. Als we langs restaurant "De Duinrand" lopen vinden we op een zijpad na ruim 65 Km een rustpost. Heerlijk smakende hard gekookte eieren worden hier opgediend. Nadat één van ons heeft opgemerkt of er ook zout is, snelt één van de verzorgers naar het nabij gelegen restaurant en komt terug met een vaatje zout. Geweldig! We drinken veel, wat belangrijk is bij de inmiddels opgelopen temperatuut. Als we vertrekken realiseren we ons nog een kleine 15 Km te moeten lopen om deze tocht te volbrengen.
Verscheidene mensen van de verzorging zijn verbaast dat we geen last van blaren of spierpijn hebben.We maken hen duidelijk bijna iedere week afstanden te lopen van minimaal 40 Km en maximaal 100Km en meer. Verder hebben we het geluk, meestal geen moeilijkheden te hebben met slaap. Na deze zoveelste verzorging gaan we richting Cruquiusdijk. Het wordt steeds drukker langs de weg. Bij "De Goene Weelde" hebben we de laatste wagenpost. Vanhier krijgen we nog een wandeltoetje in de vorm van de "Big Spotters HilI" die echter niet voor problemen zorgt. Een prachtig uitzicht over de weide omgeving is hier de beloning. Onder aanmoedigingen vindt onderaan de berg een halve marathon hardlopen plaats. Als wij hen passeren vragen de aanmoedigers wat wij aan het doen zijn. Als we met enige trots vertellen er bijna 80 Km op te hebben zitten, klappen ze ook voor ons wat we met dank aanvaarden. We lopen door de voormalige Floriade, overbruggen zijdewinde en finishen als eersten bij de feesttent in Vijfhuizen.
De enthousiaste LAT leden Lydia en Frits Wolterman wachten ons als eersten op met een mooie bos bloemen en feliciteren ons op zeer enthousiaste wijze. Ook de organisatie laat zich niet onbetuigd en feliciteren ons op luidruchtige wijze en overhandigen met geklap en gezoen bloemen en een fraaie medaille.
De Vijfhuizenaren zijn zichtbaar trots dat hun inwoners Wil en Arie Hendriks (bijna) alle andere lopers het nakijken hebben gegeven. Als dank hiervoor krijgen zij menig drankje aangeboden, waar ik mede van profiteer. Na afscheid te hebben genomen van de organisatie die wij hartelijk danken voor de verzorging en de geslaagde zeer afwisselende tocht die zeker voor herhaling vatbaar is, keren we huiswaarts.
Wil en Arie nogmaals bedankt voor de uitnodiging en de goede zorgen en wat mij aangaat, op naar de volgende Kennedymars in Vijfhuizen wat ik een aanrader vind.

Jan Dokter