Enthousiast als we waren na de eerste Kennedymars, bleek het maken van het plan om de tweede ook te gaan lopen, gemakkelijker dan de uitvoering ervan. De een na de ander viel af in de voorbereiding. Alleen loopmaat Ad was vast van plan de mars te gaan lopen. Was hij het niet die een jaar eerder de bijna legendarische woorden had gesproken: “De Kennedymars, die kan ik vanuit mijn stoel voorbereiden”.
De weersvooruitzichten waren matig. We zouden regen gaan krijgen. Vooral in de nacht van zaterdag op zondag, zo was voorspeld.
Heb ik wel genoeg kilometers gemaakt? Is m’n laatst gelopen grote afstand niet te lang geleden? Samengevat, ik had van de duinen bergen gemaakt en van het strand een woestijn. De door mijn lijf gierende adrenaline zorgde ervoor dat ik me er klaar voor voelde. 53 inschrijvingen, 48 vertrekkers. Mooi vertrek uit de tent, onder de erehaag vertrekken, succes gewenst door de bijna miss. Nico en co hadden het prikkerbeeld op een versierde kar gezet en achter een tractor maakten ze het eerste rondje mee. In Stellinghof druppelde het uit de lucht. Met te harde muziek, met zorg uitgekozen over ‘raining’ en ‘walking’, uit te kleine boxen. Moet je er maar niet achter gaan lopen!
Het was weer even zoeken naar het lekkerste tempo. Op de Kromme Spieringweg werd het eerste treintje gevormd. Een man of 10-12, twee aan twee, lekker tempo. Weer terug bij de tent een bak koffie, enkele ‘nu-niet-en-vorig-jaar-wel-lopers’ moesten even slikken, nog een laatste kus en weer op pad. In de groep die zich vormde, liep enige Kennedymars-ervaring mee. De route was bekend, dat scheelde gepuzzel bij de paddestoelen. Daardoor liep het toch even lekkerder. Het tempo was goed.  Het was nog steeds droog en ook de vergezichten ter hoogte van Spaarndam boden perspectief.
Bij de Stal een banaan soldaat gemaakt. Op zich niet opmerkelijk, maar normaal eet ik geen bananen….. Maar ja, tijdens de Kennedymars is alles anders. Loop je de hele nacht, terwijl iedereen slaapt. 
Op weg naar het pontje. Een nieuwe ervaring, want op de Genieweg zaten we vorig jaar mis. Even terugzakken dus en anderen de kans geven hun routekennis te tonen. Flinke wind in de rug en van de zijkant. Nu de brug van de goeie kant genomen, inclusief venijnig trappetje. Jos en consorten hadden zich in een Olsthoorn-truck verschanst. Het leek wel een professionele catering! Hoog en droog. Met onovertroffen broodjes bal. De pont kwam goed getimed aanvaren. 
Aan de overkant was het ook droog. De wind blies nog steeds mee en Arjan gaf ons geschiedenisles over de dijk en het land eromheen. Waar vroeger water was geweest. En dat rond vijf uur in de ochtend. Op weg naar het keerpunt, de meubelboulevard in Beverwijk. Op een enkele demarrage na, van Tiesto op je mp3 ga je blijkbaar vliegen, bleef de groep in tact. Op weg naar het Gemaal in IJmuiden. Daar was het lekker druk. De droge-kleren-en-nog-meer-eten-en-dranken-tas stond klaar. Weer koffie, goed belegde boterhammen, chocolade enzo.
De Ziertjes gingen hier douchen, een uur voor op het schema van vorig jaar liggend, een uitvaller viel uit. Vertrekkend dook een bekende auto op. Jacco kwam peilen hoe het ging. We zagen hem later nog terug. Eens gelopen, blijkt het lastig afstand nemen. Mooi man! Bij de sluizen liet ik me in de maling nemen. Wat maakt het uit welke sluizen je over gaat, zeg je dan achteraf. Intussen al wat vroege, slaperige, telefoontjes gehad. Altijd leuk.
De benen worden al wat gevoeliger. Mijn bril is op standje ‘minder zicht’ aanbeland. De servetten in de verplaatste truck bieden uitkomst en Jos geeft een stapel mee voor onderweg. Die kan je maar nodig hebben, voorspelt hij. Op weg naar het strand gaat het druppelen. Niet hard, maar wel nat.
Op het strand gekomen stopt het met zacht regenen. Het gaat over in een harde striemende regen, opgezweept door de opeens stormachtige wind, recht op de kop. Wel heroïsch, lachen we elkaar nog toe. Hans Groot praat over het weer als oud-strandtent eigenaar. Kortom, het weer en wij zijn de weg kwijt. De regenponcho zit nog strak opgevouwen in de tas. Hoezo dwaas. Het kan nog harder, de wind en regen dan. Ik zie geen hand meer voor ogen, als ik over mijn bril heen kijk wel. Een enkele dwaze jogger loopt, met de wind mee, hard. Geen kunst aan. Nee, dan wij. Krachtenverslindend, steeds natter wordend, m’n voeten zijn nog droog. Nee, nu niet meer. Eindelijk, Parnassia doemt op. Hard werkend, de helling op, boven even wachten. Wat een hel. Het binnenste servet is nog droog. Voor het overige niets. Om ‘warm’ te blijven, lopen we door. Ja, daar zat Ellen…….vorig jaar.
Het is rond half tien in de ochtend. We krijgen door dat er vijf uitvallers zijn, tot dan toe (met als toevoeging: Het zijn geen Vijfhuizenaren). Lullig voor hen, een stimulans extra voor ons om door te gaan. We zien een EHBO’er op zoek naar werk. Maar niet bij ons. Natuurlijk wordt het zwaarder, zijn de voetzolen week en de kleren nat. Toch besluit ik dat een ‘fris’ hoofd nu prettiger voelt dan een ‘verhit’ hoofd vorig jaar. Onder een droog tunneltje in het Zandvoortse wordt onder grote belangstelling Mariannes blarenverzameling getaxeerd en geprikt. Weer op pad zingen we pijn en de kilometers weg. Nauwelijks hoorbaar, door de DTM-race op het circuit. Zijn we bijna opgedroogd, verstoort een bui dit bijna-genot weer.
Ad z’n zus zorgt dan al wat kilometers voor wat verfrissende input. We zijn op weg naar de Duinrand. Net als we de Zandvoortselaan opdraaien komen de Walsjes (2x)  langsrijden. Wat een toeval. Houden we het droog? 
Sjaak komt het moreel versterken. En maakt het lopen lichter. Op weg naar Groenendaal was vorig jaar erg zwaar. Nu ook, zeker de omhoog en weer omlaag weggetjes. Een knie zegt bijna: ‘Bekijk het maar’. Ook Jochem en familie sluiten aan bij de Oase.
Vlak voor rustpost Groenendaal zien we veel bekend fietsvolk. De familiefietstocht steekt ons collectief een hart onder de riem. Een ligstoel biedt bijna te veel ontspanning. Ik kan wat bagage kwijt. Nog een klein stukje. Het is nu echt zwaar. Met een geleende mobiel meld ik het thuisfront dat we tussen half vier en vier uur aankomen. De zon is ook gaan schijnen.
Op naar de Cruquius. Het is allen voor zich, God voor ons allen, of zoiets. Bij de post Groene Weelde, een golfkarretje is bijna gestript. Of ‘we’ even plaats wilden maken, nee, niet dus. Met bijna satanisch genoegen werd ons gemeld dat de Big Spotters Hill weer genomen moest worden. Als ik het voor het zeggen had, hadden we die links laten liggen. Ik had op dat moment niet zo veel  meer voor het zeggen, dus naar boven. En, achterstevoren, met de trap naar beneden. Dat was beter voor de knieën en de rest. We spraken af gezamenlijk op de brug af te lopen, daarna zou het toch chaotischer worden. Het eerste kippenvelmoment was het bedanken van mijn medelopers voor de fantastische tocht. Het weerzien met vrouw en kinderen, buren, schoonfamilie en vrienden was weer indrukwekkend. Grenzen zijn weer verlegd. Op naar de tent, overladen met bloemen, felicitaties ontvangend. De felbegeerde medaille. De auto stond klaar. De afstand tot de auto was zwaar. Het bed bleek zo lekker dat ik de huldiging heb gemist. Van horen zeggen heb ik dat organisatie, vrijwilligers en lopers in een warm bad gehuldigd zijn. Om dat bad volgend jaar ook te ervaren, loop ik ook de 3e Kennedymars van Vijfhuizen weer mee.

September 2006, Peter Paul de Jong

Na de twijfel op vrijdag of ik wel naar Vijfhuizen zou vertrekken, ging ik zaterdag toch op pad. Van mijn rug had ik helemaal geen last meer, dus de 80 kilometer moest mogelijk zijn. 

Bij de inschrijving even snel kennisgemaakt met Gery van het W4W-Forum en bij de tent nog een Forumlid, Ton. Even later kwam Erik er ook nog bij en was het groepje compleet. Na het startschot in de tent gingen we door een erehaag naar buiten waar we 12 kilometer in gezelschap van een muziekwagen mochten verkeren. Op het laats was ik die wagen ook wel zat, maar goed we kwamen weer bij de tent terug waar we een lekker kopje thee konden drinken. Gezien de temperatuur heb ik de jas daar maar achtergelaten. 

Maar we moeten weer op pad en vrolijk gaan we, onder leiding van Gery, weer verder. Sommige stukjes waren wel erg donker en het was jasje aan, jasje uit. Uiteindelijk heb ik de jas maar aan gelaten want dit is ook geen doen. Plotseling dacht ik kikkers te horen kwaken en wilde hier een opmaken over maken, maar het bleek een mobiele telefoon te zijn. Op 22,5 kilometer kwamen we weer bij een rust en na een boterhammetje, wat drinken en een banaan gingen we echt het donker in. Hoewel er maar 50 deelnemers waren liep je eigenlijk nooit alleen. Wij liepen dan met z’n 4en maar overal zag je wel mensen of lichtjes in de verte.

Langs Stompetoren en een pad met woonboten dat ik herkende van het rondje Zandhaas (1 maand geleden alweer) kwamen we bij het pontveer over het Noordzeekanaal. Maar voor we overstaken stond ons eerst nog een verrassing te wachten. Een vrachtwagen en wij mochten plaatsnemen op de laatklep, boven aangekomen stonden de bankjes al klaar en kregen we een heerlijk broodje bal. 

De verzorging onderweg was prima het onbrak ons aan niets. Maar na een poosje gezeten moesten we toch weer op pad. Dit ging toch wel steeds moeilijker, ondanks het feit dat we nog maar op 30km zaten lieten mijn spieren toch wel merken dat ze er waren. Maar na een beetje zoekwerk aan de overkant van het kanaal liepen we toch weer verder op naar het 40km punt. Op dit stuk merkte ik dat ik eigenlijk een beetje te langzaam liep want toen mijn tempo iets hoger ging het allemaal een stuk soepeler. Dan maar alleen lopen, dat hield wel in dat ik extra goed op de pijlen moest letten en af en toe ging het ook bijna fout. Heel onopvallend, maar toch aanwezig stond de verzorging weer klaar. Volgend jaar moet de eigenaar van de winkel zijn deuren maar open doen, kunnen we lekker op de luie banken zitten. Nadat ik even had gezeten kwamen de anderen er ook al aan. Na de nodige bammetjes en drank naar binnen gewerkt te hebben gingen we wederom op pad, op weg naar de grote rust waar ook onze tassen zouden staan. Omdat het erg waaide had mijn hesje ook niet zoveel nut meer en ging dus maar in de rugzak. Dan maar voorzichtig lopen en goed uitkijken. Over het industrieterrein (Hoogovens en ENCI) op weg naar het gemaal. Er kwam een trein met rollen staal of iets dergelijk aanrijden en aangezien we over het spoor moesten, was ik al bang dat ik moest wachten. Maar gelukkig de trein zelf moest stoppen. Bij het gemaal aangekomen moesten even een trappetje op en daar konden wel lekker uitrusten onder het genot van een broodje en een uitzicht over het Noordzeekanaal. Hier ben ik dus maar even uitgebreid naar de WC geweest, nu kon het nog. Gelukkig gaat wat betreft de stoelgang alles nog prima, Dat is ook wel eens anders geweest. 

Goed na een zeer uitgebreide rust gaan we weer op pad. Bij de sluis aangekomen blijkt te brug open te staan en komt er een “bootje” zeer langzaam aangevaren. Goede raad is duur. Wachten tot de brug weer dicht gaat, of zoals Gery voorstelt naar de volgende brug lopen (vroeger toen ik naar school fietste was de keuze niet zo moeilijk) We besluiten naar de volgende brug te lopen. Een verstandige keuze achteraf, want als we weer aan de overkant zijn blijkt de brug nog open te liggen.

Langs verschillende sluizen en het industrieterrein van IJmuiden komen we weer in Nederland (tenminste als we het bord lang de weg mogen geloven) Het begint ook weer eens te regenen en nu ziet het er naar uit dat dit nog wel even zal aanhouden. Maar gelukkig daar hebben we de vrachtwagen weer en wederom gaan we met de lift naar boven en kunnen droog zitten. We zijn inmiddels op 51 kilometer aangekomen en het tempo en de pas wat ik de voor het gemaal had krijg ik op een of ander manier niet meer te pakken. Ook na de rust lukt het niet meer en tot overmaat van ramp begin ik door de langdurige regen mijn rechterknie ook weer te voelen. Waarom ben ik nu weer die knieband vergeten mee te nemen. Maar goed ik hoop dat het goed gaat. We lopen over het fietspad richting het strand en ik heb het idee dat het op dit moment even ieder voor zich is. We praten niet meer zovele en van mij mag die wind wel weer eens gaan liggen. Maar nee hoor we gaan het strand op, pal tegen de wind in en ook nog die vieze regen. Het gaat steeds moeizamer en mijn knie begint steeds pijnlijker te worden. Ik probeer deze wat te ontzien maar dat heeft alleen maar al resultaat dat ik nu ook last van mijn rug begin te krijgen. Weliswaar niet op de plek waar ik al een poos mee loop maar toch. Ik loop door tot aan Parnassia en besluit dan met pijn in mijn hart te stoppen. Dit is niet verstandig om door te lopen. Ik wens de anderen succes en ik hoop voor hen dat het weer wat beter gaat worden. 

Op 56,5 kilometer komt er wederom een eind aan mijn Kennedymars. Het frustrerende is dat het daarna droog gaat worden en ik na een “warme” douche weer fit naar de bushalte loop. Achteraf blijkt, en dat had ik onderweg en op weg naar de tent niet eens door, dat alles zeik en zeik nat was, Hoe lang zou het duren voor dat dit weer droog was als ik was doorgelopen. 

Gelukkig de anderen hebben het gehaald en ik was de 5e uitvaller, of er daarna nog weer deelnemers zijn gestopt weet ik niet. 

Voor wat betreft de organisatie en de route zou ik volgende zo weer een poging wagen.

Maar ja, wie weet dat duurt nog een jaar.
 

Bert heeft de hele tocht zonder klagen aan de rugzak gehangen dus hij mag een volgende weer mee ….

Wanneer dat is blijft nog een verrassing .
 

Wandelgroet van Berend

Ton

Gery