 Verslag
van de 3e Kennedymars van Vijfhuizen
60 deelnemers vertrokken zaterdag 1 september 2007 om 22.00 uur vanuit
de feesttent in Vijfhuizen voor de 3e Kennedymars van Vijfhuizen. Het was
ook mijn 3e Kennedymars.
De uittocht uit de feesttent onder de erehaag door was een fantastische
opening van deze ongetwijfeld weer uitputtende wandeltocht.
Vrijwel elke deelnemer die ik sprak in de dagen ervoor, had wel een
pijntje: aan de hielen, last van blaren of last van de rug. Ik verklaar
dat als een onderdeel van de mentale voorbereiding en ook mijn zoeken naar
de meest geschikte jas valt hier onder. Diverse winkels afgegaan om een
lichte, ademende, betaalbare, regen- en windbestendige jas te vinden en
geen een die kon voldoen aan alle kwaliteiteisen. Dan toch maar dat weer
vod dat van vorig jaar. De jas is mijn tas niet uit geweest.
Gondelier Nico en co hadden een heuse Venetiaanse gondel op wielen en
onder het gezang van Paole Conte en Andrea Bocelli werden we door eerste
ronde heengeloodst. Opvallend genoeg bleef de groep vrij compact, met uitzondering
van een loper of vijf, die al vroeg vooruit waren. Het juiste ritme werd
al snel gevonden. De weeromstandigheden waren ideaal: droog, geen wind
en een aangename temperatuur. Op de Kromme Spieringweg hadden bewoners
een aantal vuurkorven neergezet. De benen en voeten waren inmiddels opgewarmd
en het dorp kwam weer in zicht. Rechts na het weiland waren de kleuren
rood, wit, groen en blauw zichtbaar. Waarschijnlijk een feestje, of nee,
dat waren de Italiaanse- en Vijfhuizenkleuren. Het bleek de Vijfhuizer
molen, prachtig verlicht.
Altijd weer raar, om weer terug te komen waar je gestart bent en toch
niet te finishen. Nummer 34, mijn nummer, werd genoteerd. De koffie was
goed, het lijf wakkerder. Versnipperd vertrokken we nu de duisternis in.
Het tempo lag gelijk al hoog. De ringvaart was rustig, fluorescerende dobbers
lagen op het water. Fraai gezicht. Op weg naar de Oude Stal. Het vertrek
daar was niet eensgezind. Een groepje ging lopen en omdat ik wat later
vertrok moest ik doorstappen om aan te klampen. De beloning was de rook
van een echte Walstsigaar. Oud-Spaarndam in slaap blijft erg mooi en licht,
voordat bij het Landje van Gruijters de duisternis toeslaat. Bij een van
de woonboten brandde een groot vuur; verdwaasde blikken over die voorbijgangers;
een vrouwenstem: mag ik met jullie meelopen? Ja , jij wel!
De politieke situatie in Nederland met Arjan beschouwt. Waarschijnlijk
rond 3 uur ’s nachts en dat zonder drank op. Wat we in Nederland missen
is een echte leider, die knopen doorhakt en duidelijke taal spreekt. Altijd
weer dat poldermodel.
Pontje Buitenhuizen lonkte. De trap naar de brug voelde niet prettig.
Ik hing aan de staart van het groepje, voor mij ging het net te hard. De
cateringtruck was compleet ingericht. De bediening liep in kanten schorten,
de ballen waren als vanouds goed, Nederlandse smartlappen vulden de laadruimte
op. Fotograaf Mark was uit zijn bed getrommeld. De douane was komen kijken
of de truck geen verboden waar aan of van wal wilde brengen. Dus voer voor
paparazzi. De foto’s zullen we wel terug zien in Panorama of Revue. Met
een hoofdrol voor Jos? Het was half vier.
De pont stond klaar. Op de pont ook een van onvermoeibare EHBO’ers die
met de auto overging, om de eerste lopers bij het 40 kilometerpunt in Beverwijk
ook te kunnen ondersteunen. Klasse! Uit ervaring weet ik dat juist al die
vrijwilligers onmisbaar zijn om een evenement als de Kennedymars tot een
succes te maken.
Na de pont was het weer hard lopen. Hoe harder je loopt, hoe vroeger
je klaar bent. Wat een logica! Een hele lange dijk af .Genietend van krekels
links en fluitende vogels rechts. Een stilzwijgende afspraak is dat we
niet wachten als iemand een sanitaire stop maakt. Daarom laat ik Patrick
en Jacco gaan en haak ik bij Ad en Harriet aan.
Een saai stuk Beverwijk volgt. Ik heb nog geen blaren en alles doet
het nog. Bij gebrek aan stoelen plof ik even op de bestuurdersstoel van
een auto bij de rustpost. Als dat te lang duurt, wordt het te aantrekkelijk,
dus uitstappen en door naar het Gemaal. We zijn halverwege en gaan vanaf
nu aftellen. Blij verrast ben ik, als mijn oudste broer rond half zes belt.
We gaan nu door altijd het verlichte en rokende Velsen. Corus of Tata,
we worden gewaarschuwd voor ammoniakdampen. Ik kon me herinneren dat hier
vorig jaar een circustent stond. Omdat niemand dit meer weet, lijkt het
of ik loop te ijlen. Ik loop een stuk mee met de Zierezusjes. Ook zij weten
niet meer van de circustent. Bij het Gemaal, een kop cup-a-soup gedronken.
M’n opgeblazen gevoel verdwijnt na een wc-bezoek. Patrick zegt dat hij
ermee stopt. Eerst denk ik aan een onvervalst Amsterdams -zoals Patrick
die wel meer heeft- geintje. Dan blijkt hij bloedserieus en errug wit.
De koek is op en de pijp is leeg. Jammer, het is niet anders. Ik loop met
Jacco en Lida door. De frisse lucht in. Weer even de juiste tred vinden.
Het wordt licht. Een collega van Jacco komt z’n baas een hart onder de
riem steken.
We lopen Nederland in, zonder te weten dat we het verlaten hadden.
Op weg naar de truck.
Daar staan ze weer klaar, met eten en drinken. Dat is dus echt goed
geregeld. Hoor je van iedereen, trouwens. Op naar het strand. De wind komt
uit zee. Niet zo hard. Het strand ook niet en dat is weer lastig. Harriet
strijd tegen een onwillige knie. Is haast niet te doen. Blijkt boven bij
Parnassia dan ook. Helaas. Veel telefoonverkeer met Ad. Blijkt uit de goede
richting gelopen te zijn. Gelukkig ziet ook hij de km5h wegwijzers weer
snel. We lopen nu een echt rot stuk. Voor de tijd van de mars eigenlijk
ook te lang, voor dat er een post is. Jacco belooft Lida wel tig keer dat
het tunneltje eraan komt en wordt ontmaskerd als directeur die zijn personeel
een worst voorhoudt. De vermoeidheid begint nu echt toe te slaan. Als we
vertrekken bij de rustpost, komt Ad aansnellen. Die heeft echt een soort
van sprint genomen, om weer bij ons te komen en laat ook de post die wij
net verlieten, links liggen. Echt knap gedaan!
Op naar de Duinrand. Ik probeer in te schatten, hoe laat we daar aankomen
om mijn schoonzus, zwager en neefjes te zien. Jacco probeert zijn Joke
ook naar de Duinrand te loodsen. Het lukt allebei niet. We lopen sneller
dan geschat. Het wordt ook steeds lastiger om helder te praten. Kortom:
vermoeidheid slaat toe! Ad zijn mental coaches worden ingezet.
Mijn rechter scheenbeen gaat zeuren. Was in de training ook al eens
gebeurd en toen ging het snel over. Groenendaal is in aantocht en ook weer
ver weg. Alles lijkt ver. We worden daar weer heerlijk verzorgd, een banaan,
een tuccie, nog wat drinken, niets is te veel. Ik ben het aardig zat. Laten
we weer gaan, dan zijn we er eerder. We kruisen de familiefietstocht. De
aanmoedigingen die ons werden toegeroepen, bezorgen me kippenvel. Waar
kom je dat nou tegen? Dat deelnemers aan een fietstocht weten dat de Kennedymars
gelopen wordt en de lopers aanmoedigen. Typisch Vijfhuizen! Dit geeft weer
energie.
We lopen op de laatste rustpost aan. De strategie voor de Big Spottershill
wordt bepaald. We worden als fit bestempeld. De kop is ook nog redelijk
fris, het lijf voelt moe en toch nog scherp. Op de Big Spottershill op
de foto gezet door Miebeth en wat foto’s genomen. Ik ga vooruit de trap
af, 180 graden beter dan vorig jaar. Even met thuis gebeld, hoe laat we
aan denken te komen. Om 15.15 uur zijn we weer terug bij de tent. Felicitaties,
bloemen, tekeningen, de medaille, dit blijft een machtig mooi moment.
Tot zes uur wachten op de huldiging is voor mij teveel gevraagd. Rond
die tijd lig ik op de bank en voel me niet meer in staat me naar de tent
te slepen. Is het geen goed idee om de huldiging naar de maandag te verplaatsen?
Het grootste deel van de lopers woont toch in of rond Vijfhuizen.
Organisatie en alle vrijwilligers daar om heen, bedankt voor deze fantastische
3e Kennedymars. Medelopers, bedankt voor het gezelschap. Op naar de 4e
Kennedymars van Vijfhuizen!
Peter Paul de Jong |
