Bertus van Ginkel

Wim Leusink

Sandra en Mary Dijkzeul

Mary Dijkzeul

Begin van het jaar, bij het bekijken van tochten die samen vallen met mijn werkschema voor het Korps Nationale Reserve kwam ik bij www.wandelkalender.nl de Kennedymars van Vijfhuizen tegen. Nooit van gehoord. Via de link doorgeklikt naar de website van deze tocht. De informatie was van de tocht welke gehouden was in 2007. De start is om 22:00 uur. Dat kan ik makkelijk halen na het lopen van de Airborne Wandeltocht. Pas in mei was inschrijven mogelijk.
De Kennedymars is onderdeel van de jaarlijkse feestweek in Vijfhuizen. De start is in de tent die op het feestterrein staat. Het afhalen van de startkaart is in de kantine van de voetbalclub naast de feesttent. Ik ben nummer 1. Mijn wandelgenote voor deze tocht, Sandra de Graaff, is startnummer 2.
Om 5 voor tien wordt er verzameld in de feesttent. De spreker wenst ons een fijne tocht en adviseert ons door te lopen. Volgens het weerbericht zou het tot 16:00 uur de volgende middag droog zijn. De feestgangers vormen met de handen naar toe een boog waar wij (gebukt) door lopen.
De bepijling is gedaan met behulp van pijlen van papier met opschrift KM5H in de kleur wit. De kleuren groen en geel blijken later ook voor te komen. Verder hebben we een goede routebeschrijving gekregen, met daarop duidelijk aangegeven de rustposten en de afstand die we hebben afgelegd.
De eerste 12,5 kilometer is een lusje richting Schiphol. We lopen langs de nieuwe start- en landingsbaan. Er zijn niet veel vliegbewegingen, dus het is redelijk rustig. Als we weer richting Vijfhuizen lopen, worden we aangesproken door een jongen. Mevrouw, mijnheer, mogen we u een snoepje aanbieden? Het bleef niet bij een snoepje, we kregen een mini-snicker, een stukje worst en stukje komkommer. Ik was al aan het snoepje begonnen, maar via een snelle wissel eerst de worst en komkommer geconsumeerd.
Na 12,5 kilometer komen we weer bij de feesttent. De eerste verzorgingspost, voorzien van koffie, thee, limonade, fruit, brood, fruit enz. In de feesttent draait de muziek op vol volume. Kilometers verder is deze nog steeds te horen.
Het volgende rustpunt is voor Spaarndam. We lopen er heen via fietspaden, dwars door de nieuwbouw en later door de polder. Een brug en molen zijn prachtig verlicht. Helaas is mijn camera ’s nachts niet in staat dit netjes vast te leggen. De tweede verzorgingspost is op een parkeerplaats en voorzien van een mobiele (op aanhangwagen geplaatste) chemische toilet. De bijbehorende toiletjuffrouw is in tweevoud aanwezig in de vorm van 2 verklede mannen in badjas met bijbehorende pruik. Het toilet is luxe voorzien van flitsende verlichting. Ook deze rust heeft weer het bekende assortiment om uit te kiezen. Koffie enz.
Hierna lopen we richting Spaarndam. De bepijling in dorp is wat aan de magere kant, maar consultatie van de routebeschrijving leert dat we rechtsaf moeten bij “Land van Gruiters”. De pijlen wijzen daar de goede kant op. Via een weg een parkeerplaats over richting woonboten. Na een flink stukje lopen komen we aan bij een camping. Ook hier even op de routebeschrijving gekeken.
Na een brug komen we uit bij het pontveer Buitenhuizen (30,5 km). Op de parkeerplaats staat een grote trailer. Binnen konden we zitten en kregen naast het intussen gebruikelijke assortiment een lekker broodje bal. We hadden het er prima naar ons zin. Helaas maakte één van de verzorgers een opmerking van als jullie nog met deze pont mee willen zou ik maar weer gaan. Dat deden we dus. Met de pont het Noordzeekanaal over en vervolgens een flink aantal kilometers fietspad. Bij een tekstkar zat een medewandelaar die er genoeg van had. Ik loop geen meter meer.
De volgende rust was in Beverwijk (40 km) onder de luifel van een winkel. Vlak er voor was een benzinestation. Die was open en Sandra besloot (tot grote teleurstelling van de “toiletjuffrouwen”) daar gebruik te maken van het toilet. Ik maakte tegelijkertijd wel gebruik van het verplaatsbare toilet. De groep wandelaars die tegelijk op de rust waren was zo groot dat er onvoldoende stoelen waren. Geen probleem, de mensen van de verzorging stelden direct hun zitplaats ter beschikking en gingen zelf staan.
Via Velsen en een industriegebied liepen we naar het gemaal ten noorden van de sluizen bij IJmuiden (45 km). Het begon al te dagen. Hier hadden we de beschikking over de bagage en was er wederom een prima geregeld assortiment om te eten en te drinken. Als special deze keer een bakje opkikker. Ik sprak met een collega-wandelaar. Deze man loopt ieder jaar deze Kennedymars. Zonder training. Het viel niet mee, maar net als de andere keren loopt hij hem wel uit. Op karakter, zoals hij het noemt.
Na de rust over de sluizen. Nu zijn er twee opties. De buitenbrug (kortste) en de binnenbrug. Net voor we bij de sluis waren ging deze dicht (open voor de scheepvaart). We moesten dus omlopen via de binnenbrug. Volgens de GPS iets meer dan een kilometer extra. Na door IJmuiden te zijn gelopen kwamen op de Badweg alweer de trailer tegen (51,3 km). De broodjes bal waren nog niet op, dus er weer lekker één opgegeten. De toiletjuffen waren de seizoenen ver vooruit. Kerstmannen waren het geworden. Het toilet was voorzien van kerstversiering. Geweldig hoe die de sfeer er in hielden.
Aangesterkt konden we beginnen aan het langste stuk van deze tocht. Eerst een kleine 5 km over het strand. Tegenwind en zo nu en dan regen. De wind was behoorlijk sterk. Windkracht 6 werd later verteld. De paraplu hield het gelukkig, maar we constateerden wel dat ik een afwijking naar rechts heb. Ik wilde iedere keer richting zee. Vond Sandra niet leuk, want water betekent natte voeten. Toch droog de duinen weer bereikt. De horecarust (56,4) niet gebruikt. Achteraf dom, maar ja op dat moment nog geen rust nodig. De volgende van de organisatie was namelijk in Zandvoort op 65,4 km.
Dwars door de duinen over fietspaden, met mooie uitzichten. De regen was gelukkig even wat minder. Wel werden we getrakteerd op wildroosters. Gelukkig waren deze voorzien van een hek, zodat we niet over de gladde stangen hoefden te lopen. Ik deed de hekjes rustig achter mij dicht. De vraag van Sandra waarom ik de hekjes niet dicht liet vallen beantwoordde ik met dat ik de stilte in de omgeving wilde bewaren. Sandra gaat stilstaan, kijkt me aan een vraagt waar is de Bison tape? Niet begrijpend kijk ik haar aan. Ja stilte in de duinen en vervolgens bla bla bla bla.
In dit stuk ook gewerkt aan de 10 wandelgezegden. Tot nu toe waren we gekomen tot: 1 Pijn is fijn, 2 Bloed moet, 3 Blaren doen je goed, 4 Jeuk is leuk, 5 Onderkoeling is de bedoeling, 6 Oververhit geeft extra pit, 7 Kramp is geen ramp en 8 Uw lijden doet mij verblijden. Al pratende werden er nog 3 uit de mouw geschud. Slaap kan geen kwaad, regen is een zegen en klagen doet niet vertragen. Na enige discussie besloten dat voortaan 8 Slaap kan geen kwaad, 9 Klagen doet niet vertragen en als laatste de huidige nummer 8. Zo na zoveel jaren eindelijk 10 stuks. De 10 gezegden over de vrouw waren veel sneller bij elkaar gedacht! (Een keer Nijmegen-Rotterdam lopen was hiervoor genoeg).
Op 65 km weer gegeten en gedronken. We werden door de verzorging aangespoord om vooral toch wat te eten. Dat hebben jullie nodig. De marsleider gaf op de radio een interview aan de lokale omroep. Een mediatraining kan voor zowel de marsleider als de reporter geen kwaad. Hierna liepen we het Waterwinningsgebied van Waternet in. Water trekt zeker water aan, want de regen nam behoorlijk toe. De vermoeidheid begon ook parten te spelen. Door de regen waren de pijlen in het bos hier en daar verdwenen. De routebeschrijving lezen bleek in deze conditie iets teveel gevraagd. De omschrijving LA na paalnr. 20 (bij vuilnisbak) Rood/blauw volgen leidde er toe dat wij direct na paalnr. 20 links af gingen. Het klaphek van de volgende aanwijzing zat niet in het hek. Wandelaar nummer 3 (uit Geldrop) was de route ook al kwijt. Na informatie gevraagd te hebben bij een jogger, uit eindelijk weer goed op de route. Je moest eerst rechtsaf en dan bij een vuilbak pas linksaf.
Niet getreurd de volgende rust was alweer in zicht (72,5 km). Met behulp van een party tent en veel plastic was toch een droge plek gecreëerd. Nog een laatste boterham naar binnengewerkt en op naar de volgende post. De regen viel gestadig. Langs het gemaal Cruquius, vervolgens langs de dijk richting het Floriade terrein. Bij de ingang was de laatste rust (78,1 km). Het wordt eentonig maar weer een uitstekende verzorging. Daarna door Gery nog een fijn laatste stuk gewenst en geniet van het uitzicht. Welk uitzicht dacht ik. We werden Big Spotters Hill opgestuurd. Boven een prachtig uitzicht over de polder rondom ons heen. De regen was gelukkig opgehouden. Via de trap de heuvel af en richting Vijfhuizen.
Net voordat we de finish bereikten begon het weer te regenen. Binnen gefeliciteerd, een bos Zonnebloemen en medaille in ontvangst genomen. Wel een stempel in het wandelboekje, maar niet op de Kennedy Walker kaart.
De organisatie heeft hier een pracht parcours, een prima verzorging en een enthousiaste groep vrijwilligers. Helaas deden er dit jaar maar 44 mensen mee.
Hiervan haalden 39 mensen de finish. Volgend jaar is de 5e editie. Een lustrum! Als je deze tocht wil lopen, op tijd inschrijven want er mogen maar 100 mensen meedoen.
Er zijn nog 99 plaatsen beschikbaar want ik heb me al opgegeven voor de komende editie. 

Bertus van Ginkel

Hierbij even een mail om jullie en alle vrijwilligers te bedanken voor een wederom geweldig georganiseerde Kennedymars.

Vorig jaar voor de 1e keer meegelopen, samen met 2 collega’s, en destijds echt besloten dat het de 1e en de laatste keer zou zijn. Echter tijdens een nieuwjaarsborrel broer Mathe  en vriend Ton van Ruiten gesproken en onder invloed van enkele biertjes toegezegd nog wel een keer mee te gaan als zij het ook aandurfden.
In de loop van het jaar nog  goede vriend Rob van Huet weten over te halen, en een vijfde persoon in de vorm van een neef, die helaas na wat flinke trainingstochten met een blessure moest afhaken.
Na een vijftal trainingstochten tot max 50 km dachten we er wel klaar voor te zijn, en zaterdagavond gingen we dan van start.
Tijdens de trainingen lag het tempo van Ton en Mathe voor ons behoorlijk al  hoog. Nog eenmaal broer Mathe en Ton van Ruiten gewaarschuwd vooral niet te hard weg te gaan, omdat 80 km meer vergt dan 50.. en ik kon het tenslotte weten nietwaar?.
Het 1e rondje 12 km samen gelopen, zelfs langs de IJweg staan nog mensen ons uit te zwaaien. Bij huize van Ruiten aan de Spieringweg nog wat versnaperingen als kaas en worst meekregen. Bij de Wilde loopt er opeens een jong zwart katje met ons mee, tot aan de rand van het dorp. In het dorp blijkt hij zelfs met de Olsthoorns meegelopen te zijn tot aan de tent, de 1e kat die de Kennedymars loopt is een feit. Hoe zou ze de weg terug gevonden hebben?
Om 12:15 gaan we  de nacht in en verliezen we  de aansluiting definitief  met Ton en Mathe, en loop ik samen met Rob verder in eigen tempo. Bij het pontje Buitenhuizen varen ze net weg, bij IJmuiden staan ze net op na de rust op het moment dat wij arriveren, en tenslotte zullen we twee (!) uur later in het dorp arriveren dan deze kilometervreters (maar dan is er natuurlijk wel veel meer gezellig veel publiek om ons binnen te halen!)
Onderweg in Spaarnwoude loopt er al een jonge Kennedyloper zonder lamp te zuchten en te steunen, (dit is nog voor het 30 km punt !) en het lukt hem niet om bij ons te blijven. Wij vragen ons af, hoe vindt iemand de weg in een donker Spaarnwoude zonder zaklamp en moraal? (Later bij de pont horen we dat hij het opgeeft en zich laat ophalen).
Van Gerard Joling en gevolg is in Spaarnwoude  geen spoor (meer) te bekennen, al hadden we vanuit Vijfhuizen het vuurwerk wel al gezien
Het broodje bal in de vrachtwagen van Frank (bedankt Frank!:-)  Olsthoorn is pittig van smaak, Jos Ligtenberg en de meiden hebben het weer prima verzorgd. Twee kerels met zwaar accent, en onvermoeibaar enthousiasme zorgen voor het amusement tijdens de stops.
De dijk van Buitenhuizen naar Beverwijk is donker en  eindeloos, en de MP3 speler zorgt voor afleiding, ook omdat na alle trainingen en de 1e 30 km alles onderhand wel gezegd is. Opmerkelijk genoeg zijn er toch nog wat boeren (?)in de polder  wakker om 03.30 in de nacht om tv te kijken.
Na de stop in  Beverwijk gloort de ochtend, en lopen we door het saaie industriegebied van Velsen naar de sluizen voor een rust van een half uur. Daarna door het havengebied naar  het strand. Bij de Post Badweg zijn onze entertainers als Kerstman en Rendier volop in de weer, tot verbazing van  menige vroege HISWA gangers.
Op naar het strand, het hele stuk tegenwind naar Bloemendaal.  Tot mijn grote verrassing staan mijn wandelmaten van vorig jaar (uit Delft en Leiden!) bij de strandopgang te wachten om ons te steunen in de 7 km lange tocht langs het strand naar Parnassia Bloemendaal. Dankzij hun gezelschap en afleiding gaat het strand ons gemakkelijk af. Na de koffie in Parnassia waar vrouwen en kinderen ons opwachten, begint de regen en het afzien.
De tocht  door de duinen achter het circuit langs is lang, nat, winderig en glooiend. Bij de duinrand in Zandvoort zijn we het al behoorlijk zat, al hoeven we nog maar 15-20 km. Het tempo zakt en de moraal ook.
Bij Groenendaal doen we weer de nodig moraal op dankzij familie en  bekenden die ons hier opwachten en moed inspreken. Rob krijgt behoorlijk last van zijn knie en gaat op karakter en pijnstillers verder tot aan de Groene Weelde. We spreken wat mensen ik  besluit:  “ik had het  voor geen goud willen missen maar ik hoop het nooit meer mee te maken”
Vanaf hier is het nog maar een paar km, wordt er gezegd...... Jaja, maar met de Big Spotters Hill erbij zijn we toch nog bijna een uur onderweg naar de brug waar de familie al staat te wachten. Op het floriade terrein gaat het nog een keer ongenadig hard regenen, maar we doen de regenjassen niet meer aan, want dat maakt onze intocht alleen nog maar heroïscher, vindt Rob. Als het nog harder gaat regenen en we tot onze enkels in de plassen lopen, zeg ik dat ik het nu wel stoer genoeg vindt, maar de regen houdt niet meer op.
Dan het moment waarvoor we 19 uur onderweg geweest zijn:  vrouwen en kinderen, ouders, broers, zussen, zwagers, vrienden en vriendinnen staat in de regen op de brug op ons te wachten en zorgen voor een warm onthaal. We kunnen de bloemen bijna niet dragen, en ons geluk niet op. We arriveren als nummer 28 en 29 en als we de tent binnenstappen gaat er een hartverwarmend applaus op. Het applaus en vooral het bier doen de pijn snel naar de achtergrond verdwijnen. Na de nodig biertjes en de stoere verhalen uitgewisseld te hebben, nog even het podium op met de hele ploeg, en daarna naar huis. Na een half uurtje in bad te hebben gelegen stopt het trillen van het lichaam dat spontaan in de auto begonnen was.

Om 20:15 lig ik in bed, ik had het inderdaad voor geen goud willen missen en ik hoop het nooit meer mee te maken....

Vijfhuizen bedankt!!

PS
De volgende dag roept er een collega, dat hij volgend jaar zeker weer mee gaat, en een kennis meldt aan de telefoon dat hij volgend jaar graag op tijd een seintje krijgt zodat hij op tijd kan beginnen met trainen...

Ik leg ze nog maar eens uit dat ik volgend jaar echt niet mee doe...., maar vergis ik mij of hoor ik nu toch weer een klein stemmetje in mijn achterhoofd?????

John Vink