Naarmate de weken vorderden werden we natuurlijk steeds nieuwsgieriger... En na 37 weken werd het helemaal spannend - de kleine mocht officieel geboren worden. Maar dan begint het grote wachten - komt het al met 37 weken of blijft het lekker 42 weken zitten...

Op 28 december half zeven, net na het eten voelde ik dat ik wat vocht verloor. Meteen opgestaan natuurlijk, maar dat bleek niet zo'n goed idee ;-) De heerlijke hutspot die we net hadden verorbert kwam er met dezelfde vaart weer uit. We twijfelden natuurlijk; waren de vliezen gebroken of niet... Ik ben maar even lekker onder de douche gaan staan, en daarna lekker in bed gaan liggen. Heerlijk geslapen, maar om vijf uur 's ochtends toch weer wakker geworden omdat ik weer vocht verloor. Weer twijfelen - is het nou wel begonnen, of toch niet. Last van weeen had ik in ieder geval niet, en ik voelde de kleine nog lekker bewegen. Eerder was door de verloskundige gezegd dat ik moest bellen als het vruchtwater brak, omdat het hoofdje nog niet helemaal was ingedaald. Bij de laatste afspraak was dat niet gezegd, dus ik twijfelde of ik wel of niet moest bellen. Vin vond van wel, al was het alleen maar ter geruststelling. Dus om half zeven gebeld. Ze kon het zo snel niet terugvinden, en gaf aan dat ik het beste nog even kon gaan liggen.

Zo gezegd, zo gedaan. Zelfs nog even lekker in slaap gevallen. Om een uur of half negen belde de verloskundige terug. Ze had met de praktijk gebeld, en daar stond inderdaad in de computer dat het kindje ingedaald was, en dat ik dus lekker kon douchen en rondlopen. Later die ochtend zou ze nog even langskomen om te controleren of de vliezen echt gebroken waren.

Ik lekker douchen, en toen kwam ze langs. Alles werd uiteraard gecontroleerd; bloeddruk, ligging van de baby, hartslag. Allemaal prima. Ze kon niet bepalen of de vliezen gebroken waren, en besloot daarom te toucheren. De vliezen waren inderdaad gebroken, en de verloskundige besloot meteen te strippen in de hoop dat de weeen op gang zouden komen.

Omdat door het interne onderzoek het infectiegevaar vergroot wordt, is het gebruikelijk dat je 24 uur na het breken van de vliezen overgedragen wordt aan het ziekenhuis. Ze vertelde dat de kans groot was dat ik de volgende dag al ingeleid zou worden, ook al omdat we vlak voor de jaarwisseling zaten. Inmiddels was het al flink gaan sneeuwen, van die mooie grote vlokken. We zijn ook nog een stukje buiten gaan lopen want het was zulk heerlijk weer.

We konden 's middags om een uur al naar het ziekenhuis voor een CTG (hartfilmpje van de baby) en het meten van de weeenactiviteit. Het hartje klopte prachtig regelmatig, van weeen was nog geen sprake. Verder werd gecontroleerd of er geen infectie was.

Met de verloskundige van het ziekenhuis afgesproken dat we, als de weeen die nacht niet zouden doorzetten, de volgende ochtend 8 uur weer terug zouden komen, waarna ik dan ingeleid zou worden.

En zo gingen we dus weer richting huis. Omdat er verder niets te merken was zijn we ook gewoon boodschappen gaan doen. Maar 's avonds na het eten begon er langzaam iets te gebeuren.

Wordt vervolgd